ΕΞΩΣΩΜΑΤΙΚΗ IVF

Η υπογονιμότητα, που ορίζεται ως η μη επίτευξη εγκυμοσύνης από ένα ζευγάρι αναπαραγωγικής ηλικίας, μετά από τουλάχιστον ένα έτος ελεύθερων επαφών, αποτελεί πρόβλημα συχνότερο από ό, τι ίσως νομίζουμε.

 

Αφορά στο 12 έως 15% των νέων ανθρώπων, δηλαδή στη χώρα μας περίπου 250.000 ζευγάρια δυσκολεύονται να γευτούν τη χαρά της γονιμότητας.

 

Αυτό, εκτός από τις προφανείς δημογραφικές του συνέπειες για την πατρίδα μας, πολύ συχνά επιβαρύνει σοβαρά τις διαπροσωπικές και κοινωνικές σχέσεις των υπογόνιμων ζευγαριών, που εγκλωβίζονται σε ένα φαύλο κύκλο άγχους, σύγχυσης και ατελέσφορης προσμονής…

 

Υπάρχουν, όμως, καλά νέα!

 

Στον τομέα της υποβοηθούμενης ανθρώπινης αναπαραγωγής, από το 1978 που η Louise Brown, το πρώτο μωρό της εξωσωματικής γονιμοποίησης, ήρθε στη ζωή, έως τώρα, έχουν καταγραφεί εντυπωσιακές επιστημονικές εξελίξεις και έχουν συντελεστεί μικρά ιατρικά θαύματα.

 

Συχνά, στο ιατρείο μου καταλήγουν απογοητευμένα ζευγάρια που έχουν κυριολεκτικά βομβαρδιστεί από ονοματολογίες τεχνικών και μεθόδων χωρίς να έχουν κατανοήσει την ουσία του προβλήματος τους: υστεροσαλπιγγογραφία, assisted hatching,
κρυοσυντήρηρση, vitrification, λαπαροσκόπηση, δωρεά ωαρίων, φυσικός κύκλος, pregenetic diagnosis, ωοληψία, βιοψία ορχικού ιστού, εμβρυομεταφορά βλαστοκύστης κ.α. είναι εξαιρετικά εξειδικευμένοι όροι που πρέπει να εξηγηθούν αναλυτικά ώστε να φωτίσουν την πορεία μας προς την κύηση.

 

Αποτελεί δέσμευσή μου πως με σαφήνεια και απόλυτο σεβασμό στην επιστημονική αλήθεια θα σας βοηθήσω να πλοηγηθούμε μαζί στο μαγικό κόσμο της γονιμότητας και να σας προσφέρω τις εναλλακτικές θεραπευτικές λύσεις που κατά περίπτωση προκρίνονται.

 

Δεν αποτελεί υπερβολή αν τονίσω πως η συντριπτική πλειοψηφία των προβλημάτων υπογονιμότητας επιλύονται με ασφάλεια και αποτελεσματικότητα και το όνειρο της γονιμότητας μπορεί να μετουσιωθεί σε χειροπιαστή πραγματικότητα εάν ο θεράπων ιατρός και το ζευγάρι σεβαστούν κάποιους βασικούς κανόνες που προσωπικά θεωρώ εξαιρετικά σημαντικούς:

 

    1) Η γέννηση ενός παιδιού είναι πάντα, ζήτημα ζεύγους και όχι δύο μεμονωμένων συντρόφων.
    2) Ο χρόνος πρέπει να είναι σύμμαχος μας, αφού όσο νωρίτερα αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα, τόσο ευκολότερα θα το ξεπεράσουμε.
    3) Κάθε ζευγάρι είναι ξεχωριστό και αξίζει να αντιμετωπίζεται με τον ανάλογο σεβασμό της μοναδικότητάς του.
    4) Ο διαγνωστικός έλεγχος πρέπει να γίνεται βήμα-βήμα, με ορθολογικό τρόπο, έτσι ώστε να αποφεύγονται υπερβολικές εξετάσεις που καθυστερούν και επιβαρύνουν αδίκως το ζευγάρι.
    5) Η εξατομικευμένη θεραπευτική προσέγγιση αποτελεί απόλυτη προτεραιότητα της κλινικής πρακτικής, σύμφωνα με τις σύγχρονες επιταγές της ιατρικής της ανθρώπινης αναπαραγωγής.
    6) Η σχέση εμπιστοσύνης και αμοιβαίας κατανόησης μεταξύ θεράποντος ιατρού και ασθενών αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της επιτυχίας.

 

Είναι αλήθεια πως η θεαματική πρόοδος της αναπαραγωγικής ιατρικής και τα υψηλά τελικά ποσοστά επιτυχίας, μας καθιστούν ιδιαίτερα αισιόδοξους γιατί γνωρίζουμε πως σήμερα, με την αξιοποίηση των θεραπευτικών λύσεων που προσφέρονται, οι «γονείς εν αναμονή» μπορούν να βιώσουν την χαρά της γονιμότητας. Αρκεί βεβαίως, να κάνουν το σημαντικότερο βήμα σε αυτήν την πορεία, που δεν είναι άλλο από την απόφασή τους να αψηφήσουν προκαταλήψεις, να αγνοήσουν μύθους παραπληροφόρησης και να μην σπαταλήσουν άλλο πολύτιμο χρόνο…

 

Το μήνυμά μου είναι ξεκάθαρο και τελικά απλό: για την υπογονιμότητα, η σύγχρονη επιστήμη προσφέρει ασφαλείς και αποτελεσματικές λύσεις. Δεν είναι κρίμα να μην αξιοποιούνται;